Świat oczami Chomika

Poniedziałkowy wieczór. Siedzę i zżeram sernik, który mi niesmakuje. Może dlatego, że mi się przejadł. Że jak tylko są święta, to i ten sernik jest na stole. Może dlatego, że jem tylko po to, by jeść. Bo w sumie mogę. Święta minęły, a ja nic nie przytyłem. Nadal 80kg.

W słuchawkach na przemian: Daniel Powter, James Blunt, OneRepublic i inne podobne temu.

Motywacja jest jednak sporym kluczem do sukcesu. Mając ją wszystko idzie jakoś lepiej, szybciej, skuteczniej. Bez niej... Jest do dupy. Człowiek odbija się od ścian i pogrąża coraz bardziej. Moja motywacja coraz dalej ucieka. I coraz mniej ją dostrzegam...

Czyli chwila czasu dla siebie. Podobno. Bo mija kolejny dzień, a ja tylko odhaczam kolejne punkty na liście rzeczy do zrobienia. I zastanawiam się dlaczego ta lista jest nadal tak długa, że nie widzę jej końca. I że się do środowego poranka nie wyrobię.

Święta, w tym roku oficjalny program obejmował tylko jeden dzień, minęły. Ledwo żywy z tego wyszedłem. Najpierw atak rodziny za to jak wyglądam, a później kontratak samego siebie i jakiegoś choróbska. Przeziębienie, grypa czy cokolwiek innego zaatakowało z całą siłą robiąc ze mnie warzywo.

Teraz skupiam się na tym, by szybko to pokonać i wrócić do formy. Trzeba szybko, bo wtorek szykuje się pracowity. A i jutro nie będzie dniem wolnym od jakiejkolwiek pracy.

Ostatnio zaniedbuję blog. Bywam przez chwilę, później znikam na miesiąc. Znowu jestem chwilę i znowu znikam na dłuższy czas. Powodów jest kilka.

Po pierwsze brakuje mi na wszystko czasu. Niby napisanie notki to zaledwie kilka minut, ale i to czasami jest mi ciężko wygospodarować w ciągu dnia. Poza tym do pisania nie można tak sobie usiąść i pisać byle czegoś. Musi być ta iskra, ten punkt zapalny.

Po drugie ile można pisać o tym samym. To staje się już coraz bardziej nudne. Żadnych nowości, zmian. Ciągle to samo. Tak jak powstało tych 5 lat temu, tak jest i teraz.

Po trzecie chyba ten blog traci swoją siłę, swój cel. Kiedyś pisałem go z konkretnego powodu. Później ten powód się rozmył, a blog pozostał, bo miałem okazję gdzieś się wypisać. Dawało mi to satysfakcję, radość. Realizowałem się, ale też jednocześnie strasznie się okrywałem. Miałem możliwość uzewnętrzniania się. To też powoli traci swój sens. Swoją celowość. Wolę wrócić do swojej muszli. Nie mam już takiej ochoty na uzewnętrznianie się jak kiedyś, a gdy najdzie mnie ochota mam inne źródła, by to zrobić. Blog przestał być takim narzędziem. Trzymałem go i trzymam, ale ostatnio nie ma tak silnej potrzeby pisania...

Powoli zatem przyszedł czas, by się żegnać z tą historią. Powoli będzie wszystko zanikać, aż z czasem zaniknie na dobre. Pozytywnym aspektem tego jest fakt, że będzie to dłuższy proces niż kilka dni.

Minęła właśnie północ, a ja siedzę przy komputerze i zastanawiam się za co zabrać. Uczyć się do laborki z fizyki, którą mam o 17? A może pisać dalej pracę licencjacką, której już 5 stron napisałem, a na jutro powinienem kolejnych 5 napisać? Mam też do wykonania dzisiejszą, właściwie to wczorajszą laborkę ze statystyki. No i sprawozdanie z fizyki do poprawki. Powinienem też wykonać to uporządkowanie o które byłem proszony tydzień temu. Niby to nie jest pilne, ale chciałbym to szybko oddać i mieć już z głowy. A może pouczyłbym się do jednego z dwóch kolokwiów, które mam w przyszłym tygodniu? Albo egzaminu z cząstek, który mam za niecały miesiąc.

Noc jeszcze młoda. Tyle mógłbym zrobić. Po co spać? Po co odpoczywać, skoro w tym czasie człowiek może tyle zrobić. W ogóle po co marnować czas? Trzeba go na maksa wykorzystać, bo kiedyś go może zabraknąć.

Ostatnio moje dni wyglądają w sumie podobnie. Wychodzę po 7 z domu i wracam do niego sporo po 20. Raz 23, raz 22. W międzyczasie cały czas coś robię. Wracam i się zaczynam zastanawiać - iść spać, czy poświęcić noc na jedną z tysiąca rzeczy, którą muszę zrobić, ale nie mogę znaleźć na nią czasu.

Dzisiaj zdecydowałem, że poświęcamy część nocy i nadrabiamy zaległości. Maile do wysłania, programy do napisania, różne takie mało istotne pierdołki, ale ponieważ zebrało się tego więcej, to zaczyna wybijać jak szambo. Muszę to opróżnić, by na nowo mogło się zapełniać.

No to opróżniamy!!!

Ostatni semestr studiów licencjackich. Masa rzeczy na głowie - głównie pisanie pracy i nadrabianie zaległości. A tymczasem dołożyli nam taką fizykę. Niby nic. Jedynie trzy godziny laborek w tygodniu. Ale gdy się spojrzy na to z boku - ilość czasu na przygotowanie, ilość czasu na sprawozdanie - to okaże się, że jest to najbardziej czasochłonny przedmiot. Na kierunku MATEMATYKA. Bezsens totalny.

Spędziłem cały dzień na dziwnych obliczeniach, a później na wklepywaniu wszystkiego w sprawozdanie. Nic nie wyszło, głupie błędy powyskakiwały. I człowiek liczy i liczy i nie wie gdzie błędy robi. Bo fizykiem nie jest.

Ech...

Wszystko zaczęło się dawno temu. W 2008 roku w notce zastanawiałem się gdzie by tu pojechać. Padło po raz pierwszy, że może na Węgry bym się wybrał.

Później były postanowienia noworoczne na 2009 rok. Wtedy jasno określiłem, że chcę tam jechać. I zacząłem o tym na poważnie myśleć. Ale za sprawą niektórych incydentów i wydarzeń plan mój w 2009 nie został zrealizowany. Pamiętałem o tym doskonale pod koniec 2009 roku.

2010 minął pod znakiem pracy w samorządzie i różnych projektów. I wielu zmian we mnie i w moim życiu. Zaczął się 2011 i gdy tylko pojawiła się możliwość wyjazdu, spełnienia starego marzenia, żeby zobaczyć Węgry, spróbować tamtejszej kuchni - nie czekałem długo. Musiałem jechać. I jadę!

Przez tych kilka dni, w czasie których nie będzie mnie w kraju, zamierzam porządnie odpocząć i naładować baterie. A także zrobić setki zdjęć, by móc później wspominać ten wyjazd jako jeden z najciekawszych w moim życiu.

Sporo się będzie działo. Sporo pozytywnego :-)

Hmm... nie było mnie tu prawie od miesiąca. Nietypowe wydarzenie. I w sumie przez większość czasu nie brakowało mi pisania w tym miejscu. Spokojnie żyłem z dnia na dzień, robiłem masę różnych i niekiedy ciekawych rzeczy, ale jakoś nie ciągnęło mnie do tego, by usiąść i pisać. Może dlatego, że czasu nie było?

Ostatnio moje życie przewrócone zostało do góry nogami. I minie jeszcze sporo czasu zanim je na nowo poukładam i wrócę do mniej-więcej jakiegoś w nim porządku. Moje ostatnie godziny? Pobudka w czwartek o 6.20, na Uczelni już po 8. W domu przed 1 w nocy. Przez cały dzień prawie nic nie jedząc :( Chwila snu, bo znowu przed 7 pobudka. W drogę znowu na Uczelnię. Chwilę w domu, by się przebrać i przepakować około 14. I korepetycje do wieczora. Dzięki temu, że dwie osoby w ostatniej chwili odwołały zajęcia mogłem zrobić jakieś zakupy i ugotować smaczną kolację. Kolację, której dawno nie miałem okazji zjeść. Normalnej, przygotowanej na spokojnie. Zdrowej. Zdrowszej niż szybkie frytki z piekarnika bądź pizza (nawet jeśli jest najsmaczniejsza w Warszawie).

Chciałbym wybrać się na zakupy. Kupić sobie jakieś nowe ciuchy, bo stare, co by tu nie ukrywać, są dla mnie za duże. Nawet te kupowane w listopadzie :( Kiedyś rozmiar 40, teraz 32. Dociera do mnie, co sobie zrobiłem. I jakie konsekwencje już niedługo może to przynieść. Widok siebie w TV i wspomnienie zeszłorocznego wywiadu było wiadrem zimnej wody. Ale na razie staram się tym nie zadręczać. Na razie muszę iść na zakupy i kupić. A z tym niestety ciężko. Bo krucho u mnie właśnie z czasem. Niestety, by sobie coś dobrać będę potrzebował go trochę więcej niż szybkie śmignięcie przez centrum handlowe. To nie te czasy, gdy wciskałem się w określony rozmiar i nie myślałem o przymierzaniu. Teraz muszę...

W telegraficznym skrócie co u mnie - nauka, studia, praca licencjacka, korepetycje, łyżwy, Dzień Pi, wyjazd do Budapesztu. W dużym skrócie.

Od tygodni mam na biurku i wokół niego spory bałagan. Chyba czas go powoli zacząć sprzątać. Uporządkować niektóre rzeczy, wyrzucić śmieci, które się gromadzą i poodkładać na miejsce wszystko, co zrzuciłem na biurko. A może czas pójść spać i się wyspać. Dobrze mi zrobiło jak w środę tuż po przyjściu rzuciłem się na łóżko i natychmiast poszedłem spać. 8h tylko, ale dawno nie spałem tylu...

Dzisiaj odkryłem, że są jeszcze rzeczy, które mogą mnie zafascynować. Szczególnie gdy muszę iść o 8 rano na zajęcia na siłowni. Spotkałem się tam z ergonometrem wioślarskim. Fantastyczne urządzenie - mogłem się o tym przekonać w czasie 500 metrowej przejażdżki ;)

Spodobało mi się i zastanawiam się teraz co dalej. Kupić sobie nie kupię, bo drogi to sprzęt. U mnie w klubie, do którego chodziłem przez wakacje na siłownię jest kilka. Ale czasu braknie, by móc tam chodzić. Siłownia w poniedziałki rano jest masakrycznym terminem, bo i wcześnie i sporo ludzi. Przydałoby się mieć trochę czasu, by móc tak raz w tygodniu sobie pozwolić na dwugodzinny trening na ergonometrze :) Czas poranny 2:03 na 500 metrów nie powala, ale jest to moje pierwsze słowo. Kolejne będą lepsze :)

Kusząca wizja, bo fajna zabawka. Oby tylko zdrowie pozwoliło się na niej dłużej pobawić, bo coś czuję, że szykuje się podobna miłość jak do rolek i łyżew :)

Myślałem, że udało mi się już ją skutecznie przełamać/zwalczyć. Że dzięki moim wysiłkom i staraniom w ostatnich latach mogę już powiedzieć, że takowa nie istnieje. Jakże się myliłem. Istnieje i ma się bardzo dobrze. Klątwa, która wisi już nade mną od wielu lat. Znalazłem się w kropce, bo nie mam już jakiegokolwiek pomysłu na nią. Próbowałem wszystkiego, ale się cholera trzyma mocno i puścić nie chce...

Pozostaje mi dalsza z nią walka. Bo choć wizja poddania się jest kusząca, to nie satysfakcjonuje mnie. Nie, nie jestem osobą, która łatwo się poddaje. Jestem osobą, która robi rzeczy niemożliwe, czasem wręcz cuda. Nie ugnę się pod byle czym. Będę walczył.

Skasowałem dzisiaj bloga. Nawet dwa, choć w sumie na tym drugim nie zdążyłem nic napisać. Spełnił swoją funkcję i dłużej już nie był potrzebny. Usunąłem, co by się po sieci nie plątał. Zostawiłem sobie pamiątkę na dysku, kliknąłem usuń. Bez skrupułów.

A że życie nie lubi pustki, to założyłem kolejny blog. Tym razem bardziej sensowny od tego, co usunąłem. Utworzyłem, bo stwierdziłem, że chcę się tym zająć. I że to zrobię. Połączę trzy pasje - matematykę, którą studiuję, moją odwieczną chęć pisania i tworzenia, oraz popularyzowanie tej pierwszej, by nie była uważana za czarną magię. Chęć i zapał do pracy jest - zobaczymy czy będą efekty.

Odpływam... dawno nie czułem się tak, jak teraz, gdy siedzę i piszę te słowa. Choć od ekranu dzieli mnie kilkadziesiąt centymetrów czuję jak to było kilkanaście metrów. Odlot...

Po wielu tygodniach oczekiwań wreszcie udało mi się dorwać formę do muffinek. Nie mnie osobiście, bo tyle szczęścia nie mam. Ale udało się to Eli, za co jej wielkie dzięki. Bo dzięki niej teraz mam w domu formę :) Więc już niedługo będę mógł upiec jakieś muffinki. Brakuje mi jednak jednej rzeczy - czasu...

Towar deficytowy ostatnio. Tak jak za PRL-u wiele rzeczy było na kartki, tak teraz u mnie jest z nim. Kalendarz to rzecz obowiązkowa bym mógł zorientować się we wszystkim, co się dookoła dzieje. Kiedy i gdzie muszę być, co mam tego i tego dnia załatwić. Czegoś się dowiaduje - od razu ląduje w kalendarzu, bym o tym nie zapomniał za chwilę.

Takie życie - sporo obowiązków i coraz mniej wolnego czasu. Miałem dzisiaj korepetycje (jak codziennie ostatnio) i dziewczyna narzekała, że musi się w ferie uczyć. A co ja mam powiedzieć? Ferie miałem od poniedziałku. Codziennie korepetycje, wizyty na uczelni i masa innych spraw na głowie. Wpadł mi do głowy świetny pomysł, chciałbym zrobić to, o czym pomyślałem, ale na przeszkodzie stanął czas. Nie mam gdzie fizycznie tego upchnąć, by się z innymi rzeczami wyrobić.

Koło się zatacza. Wracamy do punktu wyjście. Czy to muffinki, czy cokolwiek innego - pan zwany Czasem stoi na straży, bym nie mógł tego zrobić. Muszę coś wymyślić, by tego Pana oszukać, albo chociaż na chwilę, tą jedną jedyną gdy straci uwagę, zaatakować :)